Nie boi się wielkich hollywoodzkich pracy ani artystycznych pomiarów. W pewnej momencie kutwa w trianglu – ze swoim mężem i młodym epuzerem. Odważna w istnieniu oraz na ekranie. O Tildzie Swinton znowu oznajmia całe Cannes.

Od tygodniem wszelcy zachwycają się rasową rolą Swinton w obrazie Lynne Ramsay “We Need owe Talk About Kevin”, na podwalinie powieści Lionela Shrivera pod tym taż tytułem. Film jest jednym z pryncypialnych pupilów do wygrania Złotej Palmy. Swinton obstaje do małego zgromadzenia aktorek, które wywołują, że po wyjściu z kina świadek nigdy nie zadaje sobie testowania, jak inna aktorka zagrałaby tę sami rolę. Kiedy tylko ujrzy się ją na ekranie, nie sposób przedstawić sobie w jej niwy nikogo innego.

Po części jest to zasługa jej samotnego w swoim wariantu designu. Pozycjonowanie wolno spożytkować cały słownik przymiotników, jak podejrzany, androgeniczny, metafizyczny, zaś a tak nie znajdzie się owego, jaki imponująco scharakteryzowałby jej wygląd. Ale Swinton owe także jedyna postać, nacechowana kolosalną energią. Jak wiele niewiasty odważyłoby się wystawić na widok globalny w szklanej klatce umiejscowionej w wystawy, tak jak poczyniła to Swinton w 1995 roku w ramach instalacji “The Maybe”? Jak wiele z nich zgodziłoby się zagrać grubiańską panienkę do uczestnictwa, będąc w wprawnej brzemienności (w “Love is the Devil”)? Jak wiele udowodniłoby się nago na ekranie (w “Zonie kampanii”) w jeno cztery miesiące po pochodzeniu bliźniąt? Jakimkolwiek owe stało się w latach 90.